Niet nadenken voordat je spreekt.

Soms denk ik dat ik het nooit leer. Dan bedenk ik me dat ik waarschijnlijk niet zoveel zou moeten nadenken… Herken je dit dilemma?
Soms maken we keuzes in een opwelling. Naar mijn idee, hebben we vaak achteraf spijt. Maar stuurt ons onderbewuste ons niet ergens de juiste kant op? Hoe vaak heb jij spijt van een (overhaaste) beslissing? en hoe ga je daarmee om?

Vaak spreken mensen van uitstelgedrag, soms zou ik willen dat ik dat had. Ik speel een scenario af in m’n hoofd, maar zonder dat ik er echt goed over na heb gedacht of wat de gevolgen zijn gooi ik het er al uit. Met (natuurlijk) alle bijbehorende schade van dien. Wel kan er dan weer voor een eeuwigheid iets in m’n hoofd blijven spoken. De angst van de ‘beslissing’, want wat als deze mis was? Wat als ik een fout maakt die ik niet ongedaan kan maken?

Na een typisch incident voor mij, want ik vertelde random gebeurtenissen/weetjes aan een date zonder er bij stil te staan, schetste ik een heel verkeerd beeld van mezelf. Na dit heb ik hem ook geraakt, op een verkeerde manier, ondanks dat het naar mijn inzicht geen belangrijke dingen (meer) zijn. Hierdoor besefte ik me wederom dat woorden zó belangrijk zijn. Met daarbij vooral de keus van jouw woorden.

Ondanks dat ik vaak hoor dat ik goed ben met woorden, en me goed kan uiten, zet ik hier nu wat vraagtekens bij. Of ik er moeite mee heb, dat dan niet zozeer. Wel of wat ik zeg juist overkomt. Hoe iets overkomt is vaak natuurlijk ook een reflectie van de ander, hier kan jijzelf niks aan veranderen. Toch heb ik wel altijd onthouden dat hoe je iemand laat voelen, altijd iemand bij blijft, t.o.v. wat je zegt. Ik had het idee dat ik warmte en genegenheid overdroeg naar de desbetreffende persoon, maar wat ik vervolgens hoorde is dat hij uit mijn woorden haalde dat hij zich voelde alsof hij een twijfelgeval zou zijn. Ondanks dat dit helemaal niet het geval is, heeft het me wel aan het denken gezet. Hoe staan gevoelens zo ver af van je woorden? I mean, I know I’m clumsy but…

Nu heb ik ook een overactief brein en kan ik uren, dagen, weken soms zelfs, nadenken over een issue totdat ik mezelf zat ben. Iemand met hetzelfde probleem? Deel me asjeblieft je tips, haha! Wat ik me echter wel heb bedacht in de afgelopen paar dagen is dat ik de communicatie ondertussen als van zelfsprekend heb aangenomen. Ik doe zoveel met teksten en woorden voor mijn baan… Ik spreek veel mensen, al dan op professionele of vriendschappelijke basis, dat ik niet veel aandacht en tijd meer hieraan heb besteed. Wat is ook alweer dat gezegde?
‘We often take for granted the very things that most deserve our gratitude.” Dit voelt als een schot in de roos.


Voor nu ben ik wel weer even klaar met (online) daten en alles wat erbij hoort… Het gedoe van elkaar leren kennen en na enkele weken weer alles verbreken. Maar we zullen wel weer zien waar het leven ons voor nu heen zal leiden.