Niet nadenken voordat je spreekt.

Soms denk ik dat ik het nooit leer. Dan bedenk ik me dat ik waarschijnlijk niet zoveel zou moeten nadenken… Herken je dit dilemma?
Soms maken we keuzes in een opwelling. Naar mijn idee, hebben we vaak achteraf spijt. Maar stuurt ons onderbewuste ons niet ergens de juiste kant op? Hoe vaak heb jij spijt van een (overhaaste) beslissing? en hoe ga je daarmee om?

Vaak spreken mensen van uitstelgedrag, soms zou ik willen dat ik dat had. Ik speel een scenario af in m’n hoofd, maar zonder dat ik er echt goed over na heb gedacht of wat de gevolgen zijn gooi ik het er al uit. Met (natuurlijk) alle bijbehorende schade van dien. Wel kan er dan weer voor een eeuwigheid iets in m’n hoofd blijven spoken. De angst van de ‘beslissing’, want wat als deze mis was? Wat als ik een fout maakt die ik niet ongedaan kan maken?

Na een typisch incident voor mij, want ik vertelde random gebeurtenissen/weetjes aan een date zonder er bij stil te staan, schetste ik een heel verkeerd beeld van mezelf. Na dit heb ik hem ook geraakt, op een verkeerde manier, ondanks dat het naar mijn inzicht geen belangrijke dingen (meer) zijn. Hierdoor besefte ik me wederom dat woorden zó belangrijk zijn. Met daarbij vooral de keus van jouw woorden.

Ondanks dat ik vaak hoor dat ik goed ben met woorden, en me goed kan uiten, zet ik hier nu wat vraagtekens bij. Of ik er moeite mee heb, dat dan niet zozeer. Wel of wat ik zeg juist overkomt. Hoe iets overkomt is vaak natuurlijk ook een reflectie van de ander, hier kan jijzelf niks aan veranderen. Toch heb ik wel altijd onthouden dat hoe je iemand laat voelen, altijd iemand bij blijft, t.o.v. wat je zegt. Ik had het idee dat ik warmte en genegenheid overdroeg naar de desbetreffende persoon, maar wat ik vervolgens hoorde is dat hij uit mijn woorden haalde dat hij zich voelde alsof hij een twijfelgeval zou zijn. Ondanks dat dit helemaal niet het geval is, heeft het me wel aan het denken gezet. Hoe staan gevoelens zo ver af van je woorden? I mean, I know I’m clumsy but…

Nu heb ik ook een overactief brein en kan ik uren, dagen, weken soms zelfs, nadenken over een issue totdat ik mezelf zat ben. Iemand met hetzelfde probleem? Deel me asjeblieft je tips, haha! Wat ik me echter wel heb bedacht in de afgelopen paar dagen is dat ik de communicatie ondertussen als van zelfsprekend heb aangenomen. Ik doe zoveel met teksten en woorden voor mijn baan… Ik spreek veel mensen, al dan op professionele of vriendschappelijke basis, dat ik niet veel aandacht en tijd meer hieraan heb besteed. Wat is ook alweer dat gezegde?
‘We often take for granted the very things that most deserve our gratitude.” Dit voelt als een schot in de roos.


Voor nu ben ik wel weer even klaar met (online) daten en alles wat erbij hoort… Het gedoe van elkaar leren kennen en na enkele weken weer alles verbreken. Maar we zullen wel weer zien waar het leven ons voor nu heen zal leiden.

dating: Hoe serieus nemen we elkaar online?

Een vraag die ik mezelf soms stel, ‘neem ik mensen die ik online leer kennen serieus?’ Maar ook: ‘Nemen anderen elkaar serieus?’. Het is natuurlijk een beetje een wissel werking. Wat je geeft is wat je krijgt.
Ondanks dat we dankzij het internet een wereld voor ons open zien gaan, vinden we het vaak toch heel afgezaagd. Ik zal er niet om liegen dat ik behoor tot één van deze mensen. Juist omdat het zo makkelijk gaat denk ik dat je ook sneller over iets liegt, of zaken mooier maakt dan dat ze daadwerkelijk zijn.

Natuurlijk kan een ongemakkelijk momentje hierin niet ontbreken! Ik herinner me dan ook nog goed meneer X. Iemand die loog over zijn opleiding. Laten we zeggen dat hij een mbo diploma voor jurist op zak had, echter gaf hij aan dat het om een hbo-opleiding ging. Best gek als je dit meteen ziet tijdens een rondje Google, right? Verdenk je meneer X in dit geval van de zaken mooier maken, of vraag je je af waar hij nog meer over liegt?
Wanneer je hersens maar blijven doorratelen, zoals als de mijne, weet je dat je je her en der blijft afvragen waar een leugentje nog meer in zit. Maar ook, komt dit voort omdat we alles ‘online’ toch nooit serieus nemen? Of heeft dit met iets anders te maken? Als jij je dit ook afvraagt, lees dan gauw verder!

Aan de ene kant vinden mensen dit online proces vaak niet erg mensvriendelijk, je tijd wordt opgeslokt, je ‘investeert’ en verdwijnt vervolgens tussen de vele getalletjes.

We zeggen té vaak dat innerlijk belangrijk is, maar hechten zoveel aan de gekozen (profiel)foto’s en bio’s.  En tussendoor, wie heeft dit bedacht?!
Wat denk je van: ‘ Ik word liever in het echt teleurgesteld, maar hey, here we are! ‘. Een vleugje donkere humor, maar waarschijnlijk iets sarcastisch.

Om bij de les te blijven, toch genieten we aan de andere kant van de vrijheid die het ons biedt, het gebrek aan toewijding, het niet niet langer gebonden zijn aan een partner. Aan de andere kant snakken naar de warmte en het delen van (zelf in te vullen).

Ik heb het er al weleens over gehad met vrienden, juist omdat mensen online vaak toch niet serieus nemen, neemt dit wel de druk van jou af. Mogelijk zijn ze toch nog met 5 anderen bezig. Who is to say? Daarnaast ben jij ook vrij om te gaan en staan waar je wil.
Het heeft ook wel iets aandoenlijks, want wanneer je eigenlijk zoveel ‘keuze‘ hebt, als je dan weer juist niet met tig anderen bezig bent.
Online is de volgende persoon immers ook maar één swipe verwijderd van je.

Mogelijk is een betere vraag te stellen eigenlijk: to tinder/bumble/inner etc or to not tinder?

ps. klik HIER voor een interessant artikel over hoe tinder werkt, en hoe ze je ‘matchen’. Het lijkt me dat andere datingapps een gelijkwaardige aanpak hanteren, op Happn mogelijk na.

Heb jij jezelf al weleens online op een platform aangemeld? Let me know!

DATING | De eerste keer dat ik gedumpt werd, cheers.

Wie kent de bekende serie, sex &the city niet? Carrie maakte er een waar spectakel van. Met haar ‘Mr. Big’. Is dit dan toch echt enkel voor films of ben ik gewoon geboren in het verkeerde land? Dit was voor mij, mijn ”Mr. so very not”.

Natuurlijk kreeg ik het weer voor elkaar om die nacht nog gedumpt te worden. Ik kon er zelf wel om lachen en toen hij een maand later nog berichtjes stuurde, trok ik met een vriendin een goede fles wijn open. Meelachen over de gekke taferelen die mannen uithalen? Lees gauw verder.

Ik werd voorgesteld aan een vriend van een (werk)collega. Top denk je. Geen moeilijk gedoe vooraf dacht ik ook zo. Geen man die helemaal niet lijkt op zijn foto’s oid. Geen lang gedoe vooraf. Je weet dat hij je ziet zitten. Check, check, check.
Al had m’n collega niet afgedaan aan zijn looks en charme, subtiel zijn is niet mijn sterkste eigenschap. Veel gespreksstof was er niet, ik keek dan ook erg niet nonchalant op mijn horloge om te kijken hoe laat het ookal weer was.

Gedurende de avond bedacht ik me al hoe ik m’n collega een scheve blik zou toewerpen in dit corona tijdperk. Ik denk dat elke vrouw dit scenario wel herkent, het is wel gezellig maar niet iets wat je nogmaals hoeft te ervaren. Niet saai maar… zou je hier nogmaals je vrije avond aanbesteden?

Wanneer je op het punt aangekomen bent dat je toch al zo eerlijk bent en het je niet veel meer uitmaakt bedenkt meneer zich dat hij wilt weten waarom je laatste relatie niks werd. Ik geef hem een korte omschrijving, hij knikt begrijpend. Dat had hij ook niet getrokken. Nog belangrijker is voor hem hoelang ik single ben… Dude, really? Wil je niet liever weten waar ik naar op zoek ben? Blijkbaar is dit niet iets wat mannen interesseert.

Ik bedenk me wat hij met deze informatie moet, maar geef aan dat ik nu ongeveer 6 maanden single ben. Nog net weet hij zijn gezicht in de plooi te houden en zegt hij dat hij opzoek is naar iets serieus. Ik bedenk me dat ik zelf ook mijn gezicht in de plooi moet houden. Je gaat er dus automatisch vanuit dat wanneer jij iets serieus zoekt de ander dit ook moet zijn?
Daarnaast is hij ‘al’ 1,5 jaar single en verwacht dat de ander ook wel minimaal 1 jaar single is voordat ze verder daten.

Ik krab me achter me oren en gooi en schaapachtig uit dat ik niet wist dat ik daar toestemming voor nodig had. Het was ondertussen al wel laat genoeg om aanstalten te maken naar huis te gaan. Vlak voordat ik m’n jas van de kapstok wist te grissen gooide meneer er nog achteraan dat hij mijn 6 maanden écht te kort vond om iets serieus te starten en ik voorlopig single moest blijven, erna zou hij graag verder afspreken. Tuuurlijk! Advies van meneer awkward houden we sowieso aan die niet eens kan vragen waar de ander naar opzoek is.

Vorige week, ondertussen 2 maanden later, wanneer ik met een vriendinnetje een uitgebreid diner aan het voorbereiden ben, komt een appje binnen die zij voorleest. Natuurlijk is dit van Mr. no..
We wezen hem er maar vriendelijk op dat mijn time-out die hij me toewees van 1,5 jaar er nog laaaang niet op zat. 😉


Dit was dan ook niet per se een ervaring waar ik nog een keer een kaartje voor zou kopen. Nevertheless, cheers to being single.

Wat is het meest gekke een man jou ooit heeft gezegd?

Dating | Type mannen die je niet wilt daten.

Dating is net zoals eten, het stop nooit. Of je nou single bent of jaren getrouwd. Een avondje uit, tijd maken voor elkaar, dat doe je altijd wel. Ongeacht waar je naar opzoek bent, er zijn toch altijd wel een aantal type mannen die je beter kunt vermijden. Of de welbekende ‘red flags’ die ze je laten zien. Maaarr, vallen deze je wel altijd op? Na wat gekke datingavonturen neem ik je hierin mee! Lees gauw verder, en vergeet niet je korreltje zout.

  1. Die krankzinnige man aka. je 3 jaar later nog steeds berichtjes stuurt
    we all know ”that guy”. In het begin lijkt die purrfect. maar ergens rond date 3 doe je je ogen open en besef je je dat de manier waarop hij praat over zijn ex niet heel erg lekker loopt. Of hoe hij naar vrouwen kijkt erg denigrerend overkomt. Maanden/jaren later stuurt hij je nog berichtjes..
    Waarom spreken we niet nog een keer af? Ik ben je nog steeds niet vergeten. No of course not. Je hebt geen nieuwe slachtoffers meer.
  2. De bezittelijke man aka. de man die zegt dat zijn ex ”gek” was.
    Girl, don’t let him fool you, we all know it’s him. Bij je eerste wijntje van de avond hoor je al, ‘drink je altijd zóveel?’, ‘ben je altijd zo opgedoft?’. Don’t ignore those bright red flags voor zijn pretty little face.
  3. De welbekende ‘fuck’boy. aka lees wat er op zijn voorhoofd staat.
    How not to mention? Naar mijn idee kunnen we dit vaak al stiekem aan iemands gezicht aflezen, maar hij is zo afgetraind en knap dat je het over het hoofd ziet. Alle mannen worden wel ooit volwassen right?
  4. De puppydog-guy aka super klef.
    Het liefst rolt hij je in een dekentje en verstopt hij je in de kelder. Just kidding. Toch komt deze man zo lief over dat je constant bang bent om hem te kwetsen. Álles is goed, en alles is prima. Jij bent altijd knap, perfect, mooi, prachtig zelfs. Klinkt leuk maar het wordt al gauw te veel. Je hand wilt dan ook hij voor geen minuut loslaten. Brrr, verlatingsangst?
  5. De ‘bitch’ aka. de man die inspeelt op jouw onzekerheden
    Wanneer jij je helemaal optut vraagt hij nog voor de zekerheid hoelaat je ookalweer had afgesproken, ‘Hoelaat zouden we elkaar ookal weer treffen, 19.00 uur? 19.30? Gelukkig loop jij toch achter op schema dus het komt je goed uit en je besteed er verder niet veel aandacht aan, ja prima 19.30 voor X. Zelf neemt hij nooit contact op, enkel wanneer het hem zelf uitkomt of om zijn eigen ego te boosten. Lees, hij neem contact op wanneer hij eenzaam is, of geen aandacht krijgt van een van zijn andere side dishes.
  6. De cheap guy aka. maar dat is zo duuuuur…
    Na meerdere verhalen van vriendinnen lijkt dit me te erg, last minute iemand die de rekening met opgetrokken wenkbrauwen bekijkt en vraagt ‘Splitten’? Bij de dagelijkse zaken, ‘jeetje weetje wat dat wel niet wat dat kost!’. Er is heus niks mis ermee als iemand zuinig wilt leven, maar als je nooit rustig uiteten kunt.. Check me out, please.

Vergeet niet om dit niet al te serieus te nemen. 😉
En een keer kan iedereen overkomen, iedereen heeft weleens pech. Merk je dat je vaak hetzelfde type man aantrekt, kijk dan misschien ook naar jezelf.

Personal | Het eindeloze dilemma dat we daten noemen …

Vaak wordt er gesproken over het feit dat mannen en vrouwen zó van elkaar verschillen. Toch denk ik dat we helemaal niet zoveel verschillen van elkaar. Het feit dat onze hersenen zich op een andere manier uiten staat los van het feit dat zowel mannen als vrouwen zich geliefd willen voelen..

Als trouwe serieliefhebber keek ik laatst weer een aflevering van Chicago Fire. Een opvallend monoloog hierin deed me denken aan een eigen ervaring. Het gaat hier om het volgende: “Just saying, any girl that makes you feel like meat loaf isn’t prime rib. At least not your prime rib.”

Je hoeft de serie niet te volgen om deze quote hieruit te snappen. In dit “online” tijdperk van het hebben van 10 verschillende datingapps ontmoeten we vaak en vooral snel, nieuwe mensen. Voordat je het weet ben je al aan het ”daten” met iemand nieuw.

Soms settelen we hierbij voor mensen omdat we het idee hebben dat die persoon goed bij ons zou “moeten” passen.
Maar hoe laat deze persoon jou oprecht voelen?

Ik denk, en wat ik ook graag hierin wil meegeven, dat het zo belangrijk is in dit enorme ontmoet, date of hook-up tijdsperk om niet te vergeten dat jij oprecht ”one of a kind” bent.