Niet nadenken voordat je spreekt.

Soms denk ik dat ik het nooit leer. Dan bedenk ik me dat ik waarschijnlijk niet zoveel zou moeten nadenken… Herken je dit dilemma?
Soms maken we keuzes in een opwelling. Naar mijn idee, hebben we vaak achteraf spijt. Maar stuurt ons onderbewuste ons niet ergens de juiste kant op? Hoe vaak heb jij spijt van een (overhaaste) beslissing? en hoe ga je daarmee om?

Vaak spreken mensen van uitstelgedrag, soms zou ik willen dat ik dat had. Ik speel een scenario af in m’n hoofd, maar zonder dat ik er echt goed over na heb gedacht of wat de gevolgen zijn gooi ik het er al uit. Met (natuurlijk) alle bijbehorende schade van dien. Wel kan er dan weer voor een eeuwigheid iets in m’n hoofd blijven spoken. De angst van de ‘beslissing’, want wat als deze mis was? Wat als ik een fout maakt die ik niet ongedaan kan maken?

Na een typisch incident voor mij, want ik vertelde random gebeurtenissen/weetjes aan een date zonder er bij stil te staan, schetste ik een heel verkeerd beeld van mezelf. Na dit heb ik hem ook geraakt, op een verkeerde manier, ondanks dat het naar mijn inzicht geen belangrijke dingen (meer) zijn. Hierdoor besefte ik me wederom dat woorden zó belangrijk zijn. Met daarbij vooral de keus van jouw woorden.

Ondanks dat ik vaak hoor dat ik goed ben met woorden, en me goed kan uiten, zet ik hier nu wat vraagtekens bij. Of ik er moeite mee heb, dat dan niet zozeer. Wel of wat ik zeg juist overkomt. Hoe iets overkomt is vaak natuurlijk ook een reflectie van de ander, hier kan jijzelf niks aan veranderen. Toch heb ik wel altijd onthouden dat hoe je iemand laat voelen, altijd iemand bij blijft, t.o.v. wat je zegt. Ik had het idee dat ik warmte en genegenheid overdroeg naar de desbetreffende persoon, maar wat ik vervolgens hoorde is dat hij uit mijn woorden haalde dat hij zich voelde alsof hij een twijfelgeval zou zijn. Ondanks dat dit helemaal niet het geval is, heeft het me wel aan het denken gezet. Hoe staan gevoelens zo ver af van je woorden? I mean, I know I’m clumsy but…

Nu heb ik ook een overactief brein en kan ik uren, dagen, weken soms zelfs, nadenken over een issue totdat ik mezelf zat ben. Iemand met hetzelfde probleem? Deel me asjeblieft je tips, haha! Wat ik me echter wel heb bedacht in de afgelopen paar dagen is dat ik de communicatie ondertussen als van zelfsprekend heb aangenomen. Ik doe zoveel met teksten en woorden voor mijn baan… Ik spreek veel mensen, al dan op professionele of vriendschappelijke basis, dat ik niet veel aandacht en tijd meer hieraan heb besteed. Wat is ook alweer dat gezegde?
‘We often take for granted the very things that most deserve our gratitude.” Dit voelt als een schot in de roos.


Voor nu ben ik wel weer even klaar met (online) daten en alles wat erbij hoort… Het gedoe van elkaar leren kennen en na enkele weken weer alles verbreken. Maar we zullen wel weer zien waar het leven ons voor nu heen zal leiden.

dating: Hoe serieus nemen we elkaar online?

Een vraag die ik mezelf soms stel, ‘neem ik mensen die ik online leer kennen serieus?’ Maar ook: ‘Nemen anderen elkaar serieus?’. Het is natuurlijk een beetje een wissel werking. Wat je geeft is wat je krijgt.
Ondanks dat we dankzij het internet een wereld voor ons open zien gaan, vinden we het vaak toch heel afgezaagd. Ik zal er niet om liegen dat ik behoor tot één van deze mensen. Juist omdat het zo makkelijk gaat denk ik dat je ook sneller over iets liegt, of zaken mooier maakt dan dat ze daadwerkelijk zijn.

Natuurlijk kan een ongemakkelijk momentje hierin niet ontbreken! Ik herinner me dan ook nog goed meneer X. Iemand die loog over zijn opleiding. Laten we zeggen dat hij een mbo diploma voor jurist op zak had, echter gaf hij aan dat het om een hbo-opleiding ging. Best gek als je dit meteen ziet tijdens een rondje Google, right? Verdenk je meneer X in dit geval van de zaken mooier maken, of vraag je je af waar hij nog meer over liegt?
Wanneer je hersens maar blijven doorratelen, zoals als de mijne, weet je dat je je her en der blijft afvragen waar een leugentje nog meer in zit. Maar ook, komt dit voort omdat we alles ‘online’ toch nooit serieus nemen? Of heeft dit met iets anders te maken? Als jij je dit ook afvraagt, lees dan gauw verder!

Aan de ene kant vinden mensen dit online proces vaak niet erg mensvriendelijk, je tijd wordt opgeslokt, je ‘investeert’ en verdwijnt vervolgens tussen de vele getalletjes.

We zeggen té vaak dat innerlijk belangrijk is, maar hechten zoveel aan de gekozen (profiel)foto’s en bio’s.  En tussendoor, wie heeft dit bedacht?!
Wat denk je van: ‘ Ik word liever in het echt teleurgesteld, maar hey, here we are! ‘. Een vleugje donkere humor, maar waarschijnlijk iets sarcastisch.

Om bij de les te blijven, toch genieten we aan de andere kant van de vrijheid die het ons biedt, het gebrek aan toewijding, het niet niet langer gebonden zijn aan een partner. Aan de andere kant snakken naar de warmte en het delen van (zelf in te vullen).

Ik heb het er al weleens over gehad met vrienden, juist omdat mensen online vaak toch niet serieus nemen, neemt dit wel de druk van jou af. Mogelijk zijn ze toch nog met 5 anderen bezig. Who is to say? Daarnaast ben jij ook vrij om te gaan en staan waar je wil.
Het heeft ook wel iets aandoenlijks, want wanneer je eigenlijk zoveel ‘keuze‘ hebt, als je dan weer juist niet met tig anderen bezig bent.
Online is de volgende persoon immers ook maar één swipe verwijderd van je.

Mogelijk is een betere vraag te stellen eigenlijk: to tinder/bumble/inner etc or to not tinder?

ps. klik HIER voor een interessant artikel over hoe tinder werkt, en hoe ze je ‘matchen’. Het lijkt me dat andere datingapps een gelijkwaardige aanpak hanteren, op Happn mogelijk na.

Heb jij jezelf al weleens online op een platform aangemeld? Let me know!

DATING | Uit de inbox

Sinds ik meer blog over daten en de welbekende problemen (met mannen), merk ik dat ik steeds meer privéberichten ontvang over advies. Ik vind dit écht super leuk om te ontvangen. Wel moet ik echt een grote, dikke disclaimer afgeven… Ik ben niet de beste persoon die je van advies kan voorzien. Ik knap niet alleen ontzettend snel af, ik gooi er vaker wel dan niet, niet charmante zinnen uit om mannen expres weg te jagen. That being said, laten we het hebben over het betreffende issue van vandaag. Ik denk dat iedereen dit in het online daten tijdperk wel in een bepaalde vorm heeft meegemaakt. Ben je benieuwd, of zit je zelf ook ergens mee? Lees dan gauw verder! Laten we elkaar helpen!

Hey Mar! Hopelijk vind je het niet gek dat ik je zo aanspreek.
Ik lees je blog al eigenlijk erg lang! Uit je blogs merk ik opdat je wel op dates gaat. Hier begint bij mij al meteen mijn huidige probleem. Ik praat nu al een aantal maanden met een hele leuke jongen maar hij vraagt me maar niet op een date. We hebben elkaar overigens online leren kennen. Ik begrijp eerlijk gezegd niet dat hij wel hints geeft maar mij verder niet op date vraagt. Zelf ben ik best verlegen en durf ik dit eigenlijk niet te vragen. Wel heb ik in meerdere gesprekken hint gegeven hiervoor.
Zoals al gezegd, ik begrijp er eerlijk gezegd echt niks van. We hebben het heel gezellig op whatsapp. Ook wonen we niet heel ver van elkaar vandaan en geeft hij wel het gevoel alsof hij me wilt leren kennen. Waarom zouden we anders elke dag whatsappen :-(?
We bellen daarnaast ook vaak met elkaar! Als we bellen kan dit gauw 2 uur duren. Wat denk jij dat hier aan de hand is? Als een vriendin je dit zou voorleggen, welk advies zou je haar dan geven?
Liefs x

Ten eerste, zo leuk om te lezen dat je m’n blogs volgt, yay. En ten tweede, dates of rampen… dat is nog te betwisten, haha! Maar om met de deur in huis te vallen over jouw ‘probleem‘, ik denk dat iedereen dit weleens heeft meegemaakt. En aangezien ik hem niet ken is het te lastig om de achterliggende reden aan te geven waarom hij ervoor kiest om je niet mee uit te vragen. Mogelijk is hij ook wel erg verlegen, is hij bang dat je hem afwijst, heeft hij geen tijd (geen excuus), of wilt hij dit simpel weg niet. Ja, dit laatste is wel erg harsh om te zeggen maar soms ‘daten’ mannen online enkel voor die ego boost. Ik hoor je denken van ‘pardon’?
Maar yeah, seriously. Ga maar eens na hoe die dagelijkse gesprekken van jullie verliepen. Welke complimenten jullie elkaar, of jij hem vooral hebt gegeven. Dat voelt vast niet verkeerd voor meneer. En om dan met elkaar af te spreken en een mogelijk blauwtje te lopen… niet het beste vooruitzicht.

Als je vraagt welk advies ik een vriendin zou geven, lastig. Om terug te vallen in eerdere gewoontes zal ik een date (lees: leed) verhaal delen in de vorm van advies. Ik besloot ook online maar te reageren op mogelijke ”potentials”. Want corona… en het is 2021, en je mogelijke perfecte match is juist online te vinden ofzo. Tot zo ver mijn gratis reclame voor Inner Circle. Ik matchte met een man die oprecht dichtbij woonde. Ik verbaasde mezelf! Ik die iemand had gevonden in de buurt?! Dit moest in de krant. Al was hij iets ouder, zag hij er heel goed uit. Hij had hele lieve ogen en een lekker spontaan karakter. De gesprekken die we (online) hadden kon je niks op aanmerken. Hij stelde dan ook voor om gewoon af te spreken. Ik twijfelde heel even, maar bedacht me ”waarom ook niet?” Wat kan er ook mis gaan? We besloten voor een wandeling te gaan in het meest bekende parkje in Arnhem, thanks corona. Los van het feit dat het hier veel en veeel te koud voor bleek te zijn, voelde ik 0,0000% sparks. De klik die er eerder was, was in het echt nergens te bekennen. Ja misschien op de Noordpool.


Al hielden de steentjes op het pad i.c.m. mijn hoge hakken de wandeling nog enigszins spannend, ik moest m’n best doen om bij het gesprek te blijven. Wat het was, dat kan ik nu nog steeds niet aangeven. Maar er was iets wat er ontbrak. Dat ene vonkje, of meerdere. Er was in ieder geval echt geen klik. Achteraf stuurde ik een berichtje naar een vriendin, zij was zo verbaasd. ”Je was maar 1,5 uur met hem joh??” Toch was die korte tijd méér dan genoeg, hoe gek het ook klinkt.

Achteraf ben ik dan ook wel echt blij dat we niet eerst een maand lang hebben gepraat voordat ik besloot om daadwerkelijk af te spreken. Als ik na een maand hier pas achter was gekomen was dat natuurlijk gewoon jammer geweest (en voor hem natuurlijk ook)! In het echt is het altijd toch net iets anders.
Ik ben dan ook van mening dat als een man je wilt zien hij hier wel de moeite voor neemt. Ik geef het zelf dan ook nooit te lang. Ik heb vaak iets in m’n hoofd als als hij na +- 1 maand nog niks heeft gevraagd is er die type interesse niet. En hey, dat is helemaal prima!

Ik ken de man waarmee je praat niet, dus ik wil niet meteen wegstrepen dat hij niet onzeker/verlegen kan zijn, en dit hem mogelijk in de weg zit. Wel geef je aan dat je al meerdere hints hebt gegeven. Ga voor jezelf na of deze ook écht duidelijk zijn (voor een man). Er wordt natuurlijk niet voor niets ontzettend vaak aangehaald dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus. They really don’t get us (& waarschijnlijk je hints ook niet). Wees daarom gewoon zo eerlijk mogelijk. Hint geven werkt vaak niet zo goed als je zou willen.

Mocht je het aandurven, dan kun je je stoute schoenen aantrekken en de betreffende man toch nog zelf op date vragen! Of hem gewoon rechtstreeks vragen waar hij naar opzoek is, en of het nog ergens toe lijdt. Iets met wie niet waagt wie niet wint?